SEBASTIAN FAULKS – Birdsong

Φαίνεται αυτό είναι το καλοκαίρι με τις πολεμικές ιστορίες. Μετά τον Σελίν όμως, όλα τα άλλα φαίνονται απλές οδοντόκρεμες. Τι να μας πει τώρα ο Σεμπάστιαν Φωκς με το βιβλίο του Birdsong; Μια ιστορία αγάπης και πολέμου λέει στο εξώφυλλο και από πίσω θαυμάσιες κριτικές από έγκριτες εφημερίδες και περιοδικά. Δε λέω, καλογραμμένο και ενδιφέρουσα ιστορία αλλά…

Το θέμα ξεκινάει με ένα νέο Άγγλο, που φτάνει στη Γαλλία, απεσταλμένος μιας υφαντικής εταιρείας για να συνεργαστεί με μία αντίστοιχη γαλλική βιομηχανία. Φιλοξενείται στο σπίτι του Γάλλου βιομήχανου και ερωτεύεται τη νεαρή γυναίκα του. Δημιουργούν ένα παράνομο δεσμό και το σκάνε μαζί. Μετά από λίγο καιρό όμως η Γαλλίδα τον παρατάει και αυτός καταρρέει. Μετά αρχίζει ο πόλεμος, κατατάσσεται και αρχίζει η διήγηση για τη ζωή στα χαρακώματα και στα υπόγεια τούνελ που φτιάχνουν οι ίδιοι άνθρωποι που έφτιαξαν και το μετρό του Λονδίνου.

Η ιστορία κάνει κάποια στιγμή ένα άλμα μπροστά στο χρόνο και βρίσκουμε την Ελίζαμπεθ, εγγονή του ήρωα μας, που για κάποια ανεξήγητη αιτία επιθυμεί να μάθει την ιστορία αυτού του παππού. Αυτό το κομμάτι στη σύγχρονη Αγγλια στα τέλη της δεκαετίας του ’70 είναι το πιο άνευρο. Η Ελίζαμπεθ σκιαγραφείται πολύ επιφανειακά, βάζει ο συγγραφέας μέσα και μερικά κλισέ περί βιολογικού ρολογιού, μια σχέση με έναν παντρεμένο που την αγαπάει μεν αλλά δεν αφήνει τη γυναίκα του δε (οποία έκπληξις) και αυτό ήταν. Τουλάχιστον η ιστορία του πολέμου είναι πιο συναρπαστική.

Γενικά πάντως νομίζω ότι αυτός ο Φωκς είναι υπερκτιμημένος, ας πάει να γράψει καμιά ιστορία με τον Τζέιμς Μποντ, μέχρι εκεί νομίζω ότι τα καταφέρνει. Κατά τα άλλα για να αποδώσει τη θλίψη, τη ματαιότητα, το παράλογο του πολέμου, θέλει πολλή δουλειά ακόμη. Ούτε καν η ερωτική ιστορία δε με συγκίνησε. Κάπως επίπεδη, κάπως ανούσια, κάπως λίγη, μου φάνηκε. Η δε τελευταία σκηνή με την εγγονή, έγκυο να γεννάει στην εξοχή με τον εραστή της (τον παντρεμένο, ντε), μιλάμε μου’ρθε να πετάξω το βιβλίο. Ευτυχώς μετά από μία σελίδα τέλειωσε.

Στα ελληνικά δεν έχει μεταφραστεί το συγκεκριμένο αλλά υπάρχουν τα «Σάρλοτ Γκρέι» και το «Χορεύοντας με το Διάβολο» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

«Όταν διαβάζεις ανούσια βιβλία δεν εκνευρίζεσαι;» με ρώτησε η φίλη μου η Όλγα τις προάλλες. Πολύ, Όλγα μου, πολύ. Υπάρχουν τόσα καταπληκτικά βιβλία για να χάνουμε το χρόνο μας με μετριότητες…

Advertisements

5 thoughts on “SEBASTIAN FAULKS – Birdsong

  1. Κάποιος όμως πρέπει να θυσιάζεται κατά καιρούς για το κοινό καλό κερδίζοντας την ευγνωμοσύνη των συνανθρώπων αναγνωστών. Λίγο είναι;

    Like

  2. Είμαι χαρούμενη που οι συνάνθρωποι μου αναγνωρίζουν τις θυσίες που κάνω γι αυτούς!

    Like

  3. Το βιβλίο αυτό το διάβασα πριν από πολλά χρόνια. Μου φάνηκε βαρετό και θα συμφωνήσω μαζί σου ότι ο Φολκς είναι υπερεκτιμημένος, όπως και αρκετοί άλλοι άγγλοι συγγραφείς. Για να σου πω το κρίμα μου ούτε κι εκείνος ο ΜακΓιούαν μου αρέσει. Εκτός κι αν η Εξιλέωσή του μου φάνηκε πληκτική επειδή όταν τη διάβαζα είχα πυρετό:) Μέρα καλή

    Like

  4. Αχ και να ήξερες πόσα και πόσα ανούσια΅ δήθεν΅βιβλία έχω διαβάσει. Τώρα γιατί τα διαβάζω; Αυτό είναι μια άλλη ιστορία. ΄Ισως και να έχω τύψεις και να λέω πως μπορεί και να κάνω λάθος, κάτι μπορεί να θέλει να πει ο άνθρωπος, ίσως και να είναι σκέτος μαζοχισμός. Το γεγονός όμως παραμένει ότι η πληθώρα των βιβλίων που προσφέρονται είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποιότητα. Συμφωνείς, αγαπητή ΄Αννα;

    Like

  5. Συμφωνώ, συμφωνώ. Ίσως τελικά τα διαβάζουμε για να καταλαβαίνουμε μετά τη διαφορά με τα καλά βιβλία…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s