ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΡΟΥΜΠΕΛΟΣ – Η ιστορία της Βέλβετ Παλμ

VELVET-PALM_400Εκείνη την ημέρα  είχα φύγει απ τη δουλειά κατά τις 5.30 και γύριζα σπίτι με τα πόδια από ένα δρόμο που δεν είχα ξαναπάρει. Ήταν μια ζεστή Παρασκευή του Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Είχε πάει 6.00 κι ακόμη δεν είχα φτάσει ούτε στα μισά όταν είδα ένα ωραίο καφέ όπου μια παρέα νεαρών παιδιών έπινε ένα πορτοκαλί ποτό πολύ δροσιστικό κατά τα φαινόμενα. Στο σπίτι δε με περίμενε κανείς, σχέδια για το βράδυ δεν είχα, εκτός απ’το να διαβάσω ένα βιβλίο που είχα λάβει από Ελλάδα την προηγούμενη μέρα, αλλά ευτυχώς το είχα μαζί μου. Οπότε κάθισα, παρήγγειλα, φωτογράφισα (ξέρω , ξέρω, ναρκισσισμός, θα πείτε) και ξεκίνησα να διαβάζω.

SAMSUNG

Κι από δω και πέρα τέρμα τα χάχανα και η ωραία διάθεση της Παρασκευής. Το βιβλίο είναι βαρύ. Είναι ένα μικρό βιβλιαράκι που διαβάζεται σε κανένα δίωρο αλλά που σε αφήνει τραυματισμένο. Σε αφήνει με μια διάθεση, “τι κάνω εγώ εδώ πέρα τώρα;”, με μια στυφή γεύση στα χείλη, ακόμη κι αν έχεις πιει τρία γλυκά σπριτζ.

Είναι η ιστορία της Βέλβετ Πάλμ, της βελούδινης παλάμης, μιας νεαρής κοπέλας από την Αφρική που η ιστορία τη φέρνει στην Ελλάδα και την κάνει πόρνη. Χωρίς τη θέληση της φυσικά (όποιος πιστεύει ότι υπάρχουν γυναίκες που γίνονται με τη θέληση τους πόρνες γιατί είναι ένας εύκολος τρόπος να βγάλεις χρήματα, τι να πω, αυταπατάται οικτρά). Τα βάσανα της ατέλειωτα, η ιστορία της δραματική. Οι άνθρωποι που συναντάει άλλοι γενναιόδωροι κι άλλοι απ-άνθρωποι. Άλλοι τη βοηθάνε κι άλλοι την πατάνε κάτω. Μέσα από την ιστορία της νεαρής κοπέλας, βγαίνει μια μεγαλύτερη ιστορία που συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα, το εμπόριο  λευκής σαρκός και αναδύονται οι πρωταγωνιστές του: οι αστυνομικές αρχές, οι έμποροι, οι μικρές τοπικές κοινωνίες που γνωρίζουν αλλά ανέχονται.

Το βιβλίο δε διαβάζεται ακριβώς σαν μυθιστόρημα. Είναι βεβαίως γραμμένο με την φοβερή πένα του Σκρουμπέλου, ενός συγγραφέα που θέλω να διαβάζω ό,τι γράφει, αλλά η ιστορία της Βέλβετ Πάλμ είναι μόνο η αφορμή. Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν χιλιάδες σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες δεν τελειώνουν καλά. Αλλά είναι γύρω μας. Συμβαίνουν σε κάποιο σπίτι κοντά στο δικό μας, όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε. Και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιδράσουμε όταν κάποιος τύπος απ’τον κύκλο μας κοκορεύεται για τα “κορίτσια” και τα “μωρά” που γνώρισε στο μπαράκι πίσω απ το βενζινάδικο. Κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη βάζουμε βενζίνη σε αυτό το βενζινάδικο.

Θυμάμαι πέρσι το Μάρτιο είχα πάει σε μια εκδήλωση για εκπαιδευτικούς στην Καρδίτσα,  με θέμα το πως μπορούμε μέσα στην τάξη να μιλήσουμε για δύσκολα ζητήματα όπως η φτώχεια  η εκμετάλλευση, το εμπόριο λευκής σαρκός (αλήθεια γιατί το λέμε λευκής;) Η Τζούλι από την οργάνωση The NO project που μας είχε μιλήσει μας είχε δείξει μερικά συγκλονιστικά βίντεο. Μετά το συζητούσαμε με τις φίλες μου και μία ανέφερε ότι ίσως ήταν λίγο υπερβολή όλα αυτά για την Ελλάδα, ότι το δουλεμπόριο δε συμβαίνει ακριβώς εδώ αλλά κάπου αλλού μακριά μας, στην Αμερική, στην Ταϊβάν. Μερικές φορές, η προστατευμένη μας ζωή, η καθημερινότητα με τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της δε μας αφήνουν να δούμε έξω από μας. Δυστυχώς το πρόβλημα επιβεβαιώθηκε λίγες μέρες μετά όταν η ίδια φίλη έγινε μάρτυρας μιας υπόθεσης δουλεμπορίου σε ευκατάστατο σπίτι των Αθηνών (ευτυχώς η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης).

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα, όχι για να σας μαυρίσω την καρδιά Πρωτοχρονιάτικα αλλά γιατί κάποιοι άλλοι φίλοι απ’τη Θεσσαλονίκη φτιάχνουν μια ταινιούλα που θα λέγεται The Noir Project. Απ’ότι είδα είναι ενδιαφέρουσα. Έχει το ίδιο θέμα . Μιλάει για την ενδοοικογενειακή βία και αν θέλουμε να τους βοηθήσουμε  μπορούμε να πατήσουμε ένα λάικ στη σελίδα τους. Μπορούμε να κάνουμε κι άλλα. Μπορούμε να δούμε την ταινιούλα και να μιλήσουμε γι αυτή στους φίλους μας. Μπορούμε να παλέψουμε ο καθένας με τα όπλα που έχει. Μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Το να λέμε ότι η πορνεία είναι το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου δε μας δίνει άλλοθι.

Advertisements

3 Comments

  1. Ντροπή μου, αλλά Σκρούμπελο δεν έχω διαβάσει. Από πού να ξεκινήσω Άννα μου;

    Υ.Γ. Καλή μας χρονιά

    Like

  2. Θα λέγα να αρχίσεις από τα Μπλε Καστόρινα Παπούτσια των εκδόσεων Τόπος. Πιστεύω ότι θα το εκτιμήσεις!

    Like

  3. Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

    Ο ΑΝΩΝΥΜΟΣ “85ΑΧΡΟΝΟΣ” “ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ”, ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΖΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΤΑΤΙΑΝΑΣ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΗΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ, ΗΤΑΝ Ο ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΑΘΗΣ ΜΑΡΑΣ

    Συγγραφέας που σπούδασε νομικά ήταν ο Στάθης Μάρας που στις 8.30 το βράδυ του Σαββάτου, βρήκε τραγικό θάνατο στην παραλιακή, με εμπλοκή στο τροχαίο του ΙΧ που οδηγούσε ο εκδότης-δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος. Το τροχαίο –όπως ανέφερε αξ/κος της Τροχαίας- έγινε στη συμβολή των οδών Ποσειδώνος και Ζαΐμη στο ρεύμα προς Αθήνα. Ο Στάθης Μάρας ήταν στο φωτεινό σηματοδότη και παρασύρθηκε από όχημα όταν προσπάθησε να περάσει απέναντι στον πεζόδρομο δίπλα από τη θάλασσα για να κάνει περίπατο. Ο Μάρας ήταν ακμαιότατος, ήταν χειμερινός κολυμβητής και κατέβαινε τακτικά στην περιοχή για βόλτα και τα Σ/Κ συνήθιζε να κάνει πεζοπορία στην παραλιακή.
    Ο Στάθης Μάρας από δεκατριών χρόνων πήρε μέρος στην Eθνική Aντίσταση. Στα Δεκεμβριανά, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Εγγλέζους. Σώθηκε μετά από παρέμβαση των θειάδων του, που βρήκαν τον Βρετανό διοικητή, και τον παρεκάλεσαν …να μην τον παραδώσει στους δεξιούς, γιατί θα τον εκτελούσαν. Έτσι, σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων εκτοπίστηκε στη M. Aνατολή.
    Ο Στάθης Μάρας από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και έχει τυπώσει τρία ποιητικά βιβλία (1950, 1957, 1959).
    Μιλούσε Ισπανικά και έχει δημοσιεύσει μεταφράσεις Iσπανών ποιητών, ενώ δικά του ποιήματα μεταφράστηκαν στα ιταλικά. Για πολλά χρόνια, ρίχτηκε από την αρχή στη μελέτη (Φιλοσοφία, Kοινωνιολογία, Oικονομία, Ψυχολογία).
    Aποτέλεσμα της πιο πάνω δουλειάς υπήρξε ένα σύνολο μεγάλων στην έκταση, αυτοτελών, μα και συνδεόμενων μεταξύ τους μελετών, που καλύπτουν ολόκληρη τη Λογοτεχνία μας. Δύο από τα βιβλία του αναφέρονται στις Γυναίκες ποιήτριες. Η καταγωγή του ήταν από την Κυπαρισσία Μεσηνίας. Το αληθινό του όνομα ήταν Στάθης Κατσαρελάς ενώ το Μάρας ήταν το παρατσούκλι της οικογένειας της μητέρας του, που το πατρικό της όνομα ήταν Μαραγκοπούλου. Ήταν ανηψιός της ζωγράφου Κούλας Μαραγκοπούλου και πρώτος ξάδερφος του συγγραφέα και λόγιου Άρη Μαραγκόπουλου.

    Μετά την επιστροφή του από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην έρημο της Ελ Τάμπα, έκανε παρέα με τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρο, επίσης Κυπαρίσσιο, το ζεύγους Πολυδούρη, καί άλλους αντιστασιακούς ,που αμφισβητούσαν τότε το Σταλινισμό.

    Έχει γράψει ένα άρθρο για την εποχή που ο Κατσαρός έγραψε το Κατά Σαδδουκαίων, οτι ήταν αυτός , ο Μάρας, που μετά τη λογοκρισία του ποιήματος Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ από προοδευτικούς διανοούμενους, παρακινούσε τον Κατσαρό να απευθύνει διαμαρτυρία στο περιοδικό. Ο Μιχάλης Κατσαρός απάντησε με το ποίημα Υστερόγραφο, όπου υπάρχει και ο στίχος ¨Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

    Ο Μάρας έγραφε και ο ίδιος ποιήματα και ουδέποτε πήρε κάποιο βραβείο ή άλλη διάκριση, διότι πιστεύοντας (όπως εξηγεί σε μια του μελέτη), ότι αυτές οι απονομές, άμεσα μα και μακροπρόθεσμα, βλάπτουν τόσο τα Γράμματα όσο και τους ίδιους τους συγγραφείς, βραβευόμενους και μη, ουδέποτε έδωσε έργο του σε κάποιο διαγωνισμό.

    Φωτογραφίες :
    http://kopanakinews.wordpress.com/2013/01/17/%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD/
    25 Ιανουαρίου 2013 – 4:15 μ.μ.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s