BLITZ – Late Night

Καμιά φορά είναι πιο εύκολο να ζεις στις Βρυξέλλες και να δεις μια Θεατρική Ομάδα από την Αθήνα από το να ζεις στη Λάρισα και να πας στην Αθήνα να τους δεις. Επίσης καμιά φορά μεγάλα πολιτικά γεγονότα όπως η ελληνική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση φέρνουν μαζί τους και άλλα μικρότερα, ίσως λιγότερο σημαντικά για τη μεγάλη ροή των πραγμάτων αλλά επιδραστικά στις μικρές ζωές των ανθρώπων. Τον Ιανουάριο παρακολουθήσα μια πολύ ωραία συναυλία της Καμεράτας του Μεγάρου Μουσικής με αφορμή την έναρξη της προεδρίας και χθες το έργο Late Night της θεατρικής ομάδας Blitz. Μια και για τη μουσική δεν έχω να πω πολλά, μου αρέσει να την ακούω αλλά δεν έχω ακούσει αρκετά, δεν έχω εξασκημένο αυτί, θα γράψω για το έργο. (Υπονοείται έτσι, ότι για το θέατρο ξέρω περισσότερα, ενώ η αλήθεια δε θα μπορούσε να απέχει περισσότερο, κι εκεί ερασιτέχνης είμαι).

Το έργο Late Night έχει γραφτεί από την ίδια την ομάδα. Έξι άνθρωποι, τρία ζευγάρια, βρίσκονται σε μια μισοκατεστραμμένη αίθουσα χορού, η μουσική παίζει πολύ δυνατά και αυτοί χορεύουν. Ανάμεσα στα κομμάτια προλαβαίνουν να μας πουν δυο κουβέντες για το τι σκέφτονται, πως βρέθηκαν εκεί, τι ονειρεύονται. Είναι η εικόνα μιας μελλοντικής δυστοπικής χώρας, ένας πόλεμος μαίνεται, άνθρωποι πεθαίνουν και ταυτόχρονα οι ήρωές μας χορεύουν. Όπως λέει κάπου, όσο διαρκούσε η μουσική δεν είχαμε να φοβηθούμε τίποτε.

Έτσι όπως παίζει η μουσική πολύ δυνατά και τα ζευγάρια χορεύουν αέναα, σχεδόν καταναγκαστικά, σηκώνοντας σκόνη από το ταλαιπωρημένο χαλί, μπαίνει σιγά σιγά κι ο θεατής σε αυτό το σύμπαν. Το κείμενο δυνατό, ποιητικό:

…”Στον πύργο της Notre Dame. Εκεί που μου έδωσες την αγάπη σου. Εκεί που μ’ έκανες να σ΄αγαπήσω. Εκεί σε περιμένω ακόμα. Αυτό σκέφτεται η Μ. Τώρα χορεύει με τον Φ Αλλά ο καιρός… ο καιρός, ο καιρός… που όλα τα καταστρέφει, σε πήρε μακριά μου, χαμένη μου αγάπη. Κι έχω μείνει μόνη και ερωτευμένη στον πύργο της Notre Dame. Αλλά ο καιρός… ο καιρός, ο καιρός… που όλα τα καταστρέφει, σε πήρε μακριά μου, χαμένη μου αγάπη. Κι είμαι τώρα μόνη και ερωτευμένη εκεί που μου έδωσες την αγάπη σου. Στον πύργο της Notredam, από δω μπορώ να βλέπω όλη την πόλη. Στον πύργο της Notredam, από δω θα πέσω. Για σένα…” 

Και ταυτόχρονα οι ηθοποιοί σαν ένα έργο μέσα στο έργο, σαν μέλη μιας ομάδας τσίρκου προσπαθούν να μας διασκεδάσουν κάνοντας ανούσια αστεία. Αυτό το κομμάτι μου άρεσε πάρα πολύ, το είδα σαν μια παραβολή, ο αποτυχημένος κλόουν που τα αστεία του δεν κάνουν κανένα να γελάει αλλά εν τούτοις, τον χειροκρατάμε θαρρείς από συνήθεια, ίσως γιατί δεν υπάρχει και τίποτε καλύτερο.

“Είναι πολύ αργά για επανάσταση…” είναι μια από τις φράσεις που επαναλαμβάνονται συνέχεια. Και …” εκείνες τις μέρες περιμέναμε κάποιον που να πίστευε σε κάτι και να έσωζε τον κόσμο…” Αλλά αυτός ο κάποιος δεν εμφανίστηκε ποτέ. Διάβασα σε μια κριτική για το έργο ότι είναι απόρροια της κρίσης στην Ελλάδα αλλά θα έλεγα ότι είναι πολύ πιο παγκόσμιο. Δεν είναι ένα έργο που μπορείς να το περιορίσεις στον ελλαδικό χώρο. Είναι ένα έργο Ευρωπαϊκό. Απαισιόδοξο, λυρικό, σκοτεινό, υποβλητικό.

…”Πιστέψαμε ότι όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα κάνουμε παιδιά και θα ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας στην εξοχή. Αγαπήσαμε αυτόν τον κόσμο περισσότερο απ’ όσο του άξιζε. Τιμωρηθήκαμε γι’ αυτό με αιώνια μελαγχολία. Υποσχεθήκαμε να μην ερωτευτούμε ξανά γιατί το βρίσκαμε αηδιαστικό. κρατήσαμε την υπόσχεσή μας. Τις μέρες των βομβαρδισμών, κατάλαβαμε ότι μόνο ο τρόμος μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα. Ένα πρωί κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη και καταλάβαμε ότι τα είχαμε κάνει όλα λάθος. Είχαμε δίκιο.
       Αγαπήσαμε μόνο την καταστροφή. Γίναμε σιγά σιγά αυτοί που σιχαινόμασταν • Και μετά ήρθε ο Ιανουάριος. Τα οδοφράγματα άρχισαν να πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ο πόλεμος δεν μας ένοιαζε πια. Δεν μας ένοιαζε τίποτα…”

Είχα καιρό να πάω στο θέατρο και ένιωσα πραγματικά να χάνομαι και να μπαίνω στο έργο. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η μουσική, ο άνθρωπος που έκανε τις επιλογές των κομματιών αξίζει πολλά συγχαρητήρια: παλιά βαλς και καινούρια κομμάτια, ηλεκτρονική, μινιμαλιστική μουσική και τραγούδια που αποπνέουν νοσταλγία για κάτι που δε θυμάσαι, η μουσική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του έργου. Το κομμάτι που ακούσατε παραπάνω ακουγόταν ενώ οι ηθοποιοί ερμήνευαν το απόσπασμα που παρέθεσα.

Βγήκαμε απ’το θέατρο, μια παρέα από δυο Έλληνες και δύο Ιταλίδες που μαθαίνουν ελληνικά, στην παγωμένη Βρυξελλιώτικη νύχτα και σκεφτόμουν συνέχεια μια φράση από το έργο:

…”Εκείνες τις μέρες οι τοίχοι στο κέντρο του Αμστερνταμ έγραφαν:

Η ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΗΛΙΘΙΟΙ!…”

Εδώ μπορείτε να βρείτε αποσπάσματα από το έργο και πληροφορίες για τη διανομή: http://www.theblitz.gr/gr/Late_Night

Image

 

Υ.Γ. Σήμερα το βράδυ 20.00 -21.00 ώρα Ελλάδος στην εκπομπή Life in Perpetual Beta, θα ακούσουμε μερικά από τα κομμάτια της παράστασης. Συντονιστείτε στο δικτυακό σταθμό http://www.lacooperativa.gr

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s